يک گفتگوي ساده با امام زمان ( عج ) » سایت جامع ادبی ایران .::. شعر نو * مطالب ادبی * شعر امروز * ترانه * شعر انتظار * عاشقانه ها

آثار اعضاء, شعر انتظار : يک گفتگوي ساده با امام زمان ( عج )

. . . ايستگاه اتوبوس

و دقايقي كه پروايي براي عبور ندارند

نشسته ام تمام راه را

و ديده ام كاجهايي را كه پير شده اند

چراغ قرمزي را كه از كار افتاده است

پليسي كه ديگر سوت نمي كشد

و آفتابي كه از بالاي سقف زنگ خورده ايستگاه نمي گذرد

تابلويي در انتهاي بلوار ، محدوده حيات ما را فرياد مي كند

جايي نمانده تا چمن كاري اش نكرده باشند

تمام شهر ، انبوه تابلوهاي تبليغاتي ست

و فراوانند درختاني كه هنوز سبز مانده اند

فراوانند پنجره ها

خيابان. . .

و پل هايي كه در نيمه آسمان رها مانده اند

اتوبوس مي رسد

فربه تر از هميشه

سوار مي شوم

و ترافيك آشناي جاده را سلام مي گويم

پناه خيابان را برجها فرا گرفته اند

گاه از كنار چشم من

آمبولانسي اگر بتواند سبقت مي گيرد

خاور حمل گوشت سبقت مي گيرد

و كاميوني پر از ماسه

و تاكسي نارنجي با راننده اي پير

و بنزي كه با يك سرنشين ، هوا مي برد

راننده زن جواني كه سيگار دود مي كند

وانت حمل چيپس

و پليسي عصبي كه برگه جريمه را در هوا تكان مي دهد

موتور سواري با آرم پيك

پرادويي با يك راننده روحاني

و جرثقيلي كه محبت بار زده است

كبوتري روي خط ممتد مي ماند

و اتوبوس به ته خط مي رسد

كنج اين زمين ايستگاهي ست كه مرا به تو مي رساند

جاده را كه ديروز آسفالت شده براي نشتي پول كنده اند

اتوبوس ، خط ويوه اي را كه به تو منتهي مي شود طي نمي كند

اينجا ته خط ماجراست

نه براي من

كه براي جاده

و براي شهر

و براي آدمها

كه روي ممتد خطي سپيد در ابتداي راه ، جا مانده اند

دل در گرو غفلت

* * *

تا تو با چشم هاي من راهي نيست

پاي به خاكي آبي راه مي گذارم

تنها

و ته خط ، پشت گامهاي من جا مي ماند

من موجودي حساب بانكي ام را

به گل فروشان سر چهار راه ولي عصر داده ام

ماشينم را به لاك پشتي بخشيده ام

و خانه ام را براي سكونت مورچگان گذاشته ام

تمام دارائي من همين كوله بار است

براي تو نه نان تست

كه پنير آورده ام

براي تو نه مارتيني

كه دوغ آورده ام

براي تو نه شكلات كاكائويي

كه خرما آورده ام

تو بيشتر از من به من نزديكتري

تو به مشايعتم مي آيي

و استقبالت چه گرم است

نه اينكه اتفاق خاصي بيفتد

همه چيز ساده است

مثل همين كلمات كه با رودخانه همراهند

مثل نگاه تو

و لبخند من

وقتي دريچه ملكوت باز مي شود

چه ساده لباس پوشيده اي

همان اسب

همان شمشير

همان مشك

و دستاري كه البته مال پيغمبر است

و شمشيري كه البته دو تيغه است

و از پدر بزرگت به ارث برده اي

كوله بار تو شبيه من است

با اين تفاوت كه مرا ذ والجناحي نيست

مرا همرهي خضري نيست

و آسماني كه ته كوله بارم را خيس كرده باشد

مرا تنها ، تو چشم انتظاري

روبرويت مي نشينم پاي حرا

و تو مرا به خانه ات در سهله مي بري

بوي جمكران مي دهم

اين اولين حرف توست

چقدر شبيه سلمانم

اين را كنار دستي تو مي گويد

و تو مي خندي

حالا حساب بانكي من پر مي شود

تو را در چهره ات غصه اي نيست

بي آنكه لب به سخن بگشايم

تو مرا سزاوار كلامت كه پر از اجابت است مي دا ني :

. . . فرزندم ، غصه من از براي اهل زمين است

از براي خويشاوندانت

كه پشت خط جا مانده اند

غصه من براي اهالي شهرتان است

كه دروغ ، قوت لايموت روزانه

و فحشا ، روزي شبانه شان است

غصه من سنگين است

و به زودي مرا از پاي در مي آورد

مي ترسم امتم را نبينم

اين غصه مرا خواهد كشت

غصه اي كه از تير حرمله سخت تر

غصه اي كه از خنجر شمر تيزتر

غصه اي كه از شمشير ابن ملجم كشنده تر

و از غفلت اين زمينيان بس برنده تر است

* * *

غصه مي خورم

و غصه من تمامي ندارد

* * *

كلامت مي لرزد

پاهاي من سست مي شود

و تو گريه هايت را از من پنهان مي كني

و كوله بار من انبوه غصه هايت مي شود. . .

* * *

اتوبوس چقدر دير مي رسد

درست مثل هميشه.